Jasiński Antoni


Przed wojną Antoni Jasiński pracował na Wybrzeżu i tam nauczył się języka niemieckiego. Prawdopodobnie dzięki znajomości tego języka podczas okupacji został zarządcą mieszkań na Pradze, z których eksmitowano Żydów. Antoni wykorzystywał swoje możliwości i uprawnienia do niesienia pomocy osobom pochodzenia żydowskiego. Zamieszkał w lokalu przy ul. Chmielnej, gdzie ukrywał małżeństwo żydowskie – inżyniera i dentystkę.


Ukrywany mężczyzna bardzo dobrze mówił o Antonim. On i jego żona mieli zapewnione w jego domu bardzo dobre warunki. Znajoma Jasińskiego, której mąż był spokrewniony z Antonim, wspomina, że inżynier kilka razy odwiedził jej mieszkanie na Pradze. Pośredniczył on w przekazywaniu spraw od Jasińskiego, a czasem prosił o dokumenty dla różnych ludzi. Znajoma Antoniego dowiedziała się od tego Żyda, że jego żona przyjmuje w mieszkaniu, w którym się ukrywają znajomych pacjentów, by zarobić pieniądze. Nie spodobało jej się to. Skontaktowała się z Antonim i przestrzegła go przed konsekwencjami takiego działania. Antoni jednak cenił sobie znajomość z inżynierem, który był jego dawnym kolegą i uznał, że nie każe małżeństwu wyprowadzić się.


Gestapo przyjechało na Chmielną nad ranem. Antoniego zastrzelono od razu, gdy otwierał drzwi, następnie inżyniera z dentystką, a nawet przypadkowo znajdującą się w mieszkaniu kobietę w ciąży. Drzwi oplombowano, a zwłoki wywieziono.


Znajomych Jasińskiego mieszkających na Pradze o zajściu poinformował administrator domu na Chmielnej, który był bardzo przychylny Jasińskiemu. Antoni tego dnia osierocił małego synka Adama.


Bibliografia:

1. W. Bartoszewski, Z. Lewinówna, Ten jest z Ojczyzny mojej. Wspomnienia z lat 1939–1945, wyd. 3, Warszawa 2007, s. 116.
2. W. Bielawski, Zbrodnie na Polakach dokonane przez hitlerowców za pomoc udzielaną Żydom, Warszawa 1981, s. 31.
3. R. Walczak (ed.), Those Who Helped. Polish Rescuers of Jews During the Holocaust, cz. 3, Warszawa 1997, s. 74.
4. S. Wroński, M. Zwolak, Polacy-Żydzi 1939–1945, Warszawa 1971, s. 443.
5. W. Zajączkowski, Martyrs of Charity, Washington D.C. 1988, s. 261.


Zamknij podgląd